قسم مخصوص به اهل ولايت است و آنان جماعتى هستند كه به دل‌هاى صافى خود مشاهد حقّند و پروردگار آنچه را بر عالميان پوشيده است بر آنان ظاهر مىگرداند . از آن عاشق دلداده ، مناجاتى نقل كرده‌اند كه انس اين طايفه را با محبوب واقعى نشان مىدهد . نوشته‌اند : هرگاه آماده براى نماز مىشد ، سخت مىگريست و مىگفت : الهى ! به كدام قدم به درگاه تو آيم و به كدام ديده به قبلهء تو نگرم و به كدام زبان با حضرت تو راز گويم ؟ الهى ! از بىسرمايگى ، سرمايه ساختم و به درگاه تو آمدم . الهى ! تو دانى و فضل و كرم رحمت خود . الهى ! اگر امروز ما را اندوهى پيش آيد با حضرت تو گوييم ، اگر فردا اندوهى از تو رسد با كه گوييم ؟ الهى ! ما را به ذلّ حجاب محجوب مگردان و غشاوهء غفلت از بصر بصيرت ما بگردان . الهى ! اگر از كرم خود بيامرزيم زهى اميد و آرزومندى و اگر عقوبت و عذابم نمايى با موى سپيد زهى مستمندى . الهى ! مرا روى نياز به بخشش توست و چشم اميد به رحمت تو . الهى ! اگر گويم مرا در زمرهء نيكان محسوب دار هرچه مىبينم جز بدى نكرده‌ام و جز طريق خطا نسپرده‌ام . الهى ! از كرم خود مرا حفظ كن تا به گرد نافرمانى و خلاف نگردم . الهى ! به درگاه تو آمده‌ام و از كرم تو نوميد نخواهم رفت « 1 » . از خودى اى خدا نجاتم ده * زين محيط بلا نجاتم ده يك دم از من مرا رهايى بخش * از غم ما سوا نجاتم ده دلم از وحشت جهان بگرفت * زين ديار فنا نجاتم ده

--> ( 1 ) - نامه دانشوران : 9 / 67 .